Domek odnaleziony…
Od 100 lat stoi w tym samym miejscu – w centralnym punkcie wioski, w sąsiedztwie zabytkowego kościoła, niemal na środku drogi łączącej dwa uzdrowiska. Widział i przeżył więcej niż my. Obserwował, jak zmieniał się świat. Przetrwał, ale doświadczał upływu czasu. Powoli stawał się niewidzialny, niedostrzegany, a gdy załamała się więźba dachu, jego miesiące były policzone.
Odrapując warstwy starej farby ze ścian czy drzwi, myśleliśmy, jaki był na samym początku. Jak bardzo musiał się wyróżniać wśród niskich, małych budynków pokrytych strzechą…
Dla mnie jest to domek odnaleziony. Przyśnił mi się kiedyś i nie dał o sobie zapomnieć. Szukałam go. Nie zastanawiałam się dlaczego. Gdy go zobaczyłam, wiedziałam, że to ten. Gdy przeszłam przez próg – przepadłam 😉 Inni dostrzegali tylko szarą rzeczywistość, ja widziałam domek moich marzeń. Czułam dobrą energię, a spojrzenia ze świętych obrazów mówiły, że praca, którą podejmujemy, ma sens, że to jest nasze zadanie.
Cieszyła mnie każda, nawet drobna zmiana. I tylko pytanie zadawane przez wielu: Po co ci to? zasmucało i budziło niepokój. Gdy pracujemy i wkładamy w to całe serce oraz wielki wysiłek, poświęcamy czas, pieniądze, często zdrowie, pragniemy widzieć dobre efekty tych zmagań. Niestety, często trzeba na nie poczekać…
Czas uciekał, remont prowadzony własnymi rękami przedłużał się w nieskończoność, kończyły się fundusze, zapał przygasał, gdy brakowało siły. Ale właśnie wtedy
Teraz, gdy do Domku Stu Wiosen możemy już zaprosić Gości, próbuję sobie odpowiedzieć na to dręczące pytanie: Po co ci to? Gdy zobaczę uśmiech na twarzach odpoczywających tu osób, gdy usłyszę, że będą miło wspominać spędzony tutaj czas, gdy zauważę blask wzruszenia w oczach tych, dla których to miejsce jest ważne, powiem: Właśnie po to…